در روزگار بیصاحبی
خدا میداند که فخری در این خودخلوتی نیست. اما چنان غوطه در خویش میزنم که خبری از جهانِ بیرون نمیآید. آنکه میشناسدم لبخندی میشود و آنکه نمیداندم تعجب. خستگی را دوستتر دارم. اکنون پس از یک جهان بیداری و نوشتن و گفت و شنود، قلبم در جستجوی واژگانی است که نامشان سکوت باشد و حتی نباشند. من هنوز و هنوز سیدمسعود میخواهم. میخواهم همه مشغلهها را بریزم دور و بپرم در کنفِ سید. این تمنای من کجا محقق میشود؟
+ نوشته شده در شنبه بیست و چهارم تیر ۱۳۹۶ساعت 23:23 توسط مُجید |
برچسب:
نویسنده: دانیال باقریان